تويي که از لب لعلت گلاب مي‌ريزد

شاعر : اوحدي مراغه اي

ز زلف پرشکنت مشک ناب مي‌ريزدتويي که از لب لعلت گلاب مي‌ريزد
که فتنه زآن سر زلف به تاب مي‌ريزدمتاب زلف خود، اي آفتاب رخ، ديگر
مرا دگر نمکي بر کباب مي‌ريزدبه هر سخن، که لب همچو شکر تو کند
ستاره در قدم آفتاب مي‌ريزدبه ياد روي تو هر بامداد ديده‌ي من
تو چشم خيره‌ي من بين که: آب مي‌ريزدمرا بر آتش هجرت جگر چنين خسته
که اين غبار ستم بر خراب مي‌ريزدز خوي تند خود، اي ترک،بر حذر ميباش
ز مفلسي همه در در جواب مي‌ريزدتو سيم خواسته‌اي ز اوحدي و ديده‌ي او